In het werk van Steven Baelen ligt de focus op het tekenen. Het vertrekpunt van ieder werk is telkens een tekening die kan evolueren in een tekeningenreeks, een schilderij of een digitaal werk. Door zijn tekeningen te (re)produceren in of door een ander medium benadert hij het tekenen binnen de hedendaagse kunstpraktijk zonder dit hedendaagse aspect van enige kritiek te vrijwaren.

Door bijvoorbeeld tekeningen digitaal te reproduceren stelt hij de functie van de hand van de tekenaar in vraag, maar door zijn handgemaakte tekeningen als onderlegger te gebruiken verwerpt hij deze vraagstelling weerom. Een gelijkaardige kritische benadering ontstaat bijvoorbeeld door analoge tekeningen binnen te faxen in de tentoonstellingsruimte. Deze werken onderwerpen de kijker aan een constante vraagstelling tussen ‘tekenen’ als digitaal of analoog medium.

Bovenstaande werken tracht hij op hun beurt te confronteren met tekeningenreeksen en schilderijen. Bij deze werken is het nooit zijn intentie om ze met een hedendaagse kritische blik te benaderen. Toch zijn ze gevormd door hedendaagse elementen (of elementen in de realiteit), hijzelf, de plaatsen waar hij leeft of werkt, en dat maakt ze op een ironische manier even hedendaags als de digitale werken.