Lynne Ramsay, 2011, Engeland

Met: Tilda Swinton, Joh, C Reily, Ezra Miller, e.a.

Bladstil, aangegrepen en diep onder de indruk. dit is verontrustende, taboedoorbrekende, verrukkelijke cinema. (Humo)

Na een witte doekafwezigheid van zo'n tien jaar keert de Schotse arthousekoninging Lynne Ramsay terug met een bisoscoopbewerking van lionel Shrivers gelijknamige bestseller. De regisseuse van uitdagende pareltjes Ratcatcher en Morvern Callar hanteert een impressionistische mise-en-scéne om de psychologische hel van het door Tilda Swinton fantastisch vertolkte hoofdpersonage te schetsen. Met strakke cinemascope-kaders geeft ze weer dat de vrouw pillen slikt om te kunnen slapen en compleet geïsoleerd door het leven gaat. Verschillende voorvallen maken duidelijk dat ze een verschrikkelijk trauma met zich meedraagt. Haar huis wordt regelmatig beklad met grove scheldwoorden en sommige voorbijgangers handelen wel heel haatdragend. Flashbacks maken mettertijd duidelijk wat er juist gebeurd is. John C Reilly duikt op als de man met wie de protagoniste een gezin stichte. Eerst brachten ze Kevin ter wereld, nadien volgde Celia. Dochterlief is een voorbeeldig king, hun zoon is dat allesbehalve. Ramay werpt een ontegensprekelijk originele blik op een onderwerp dat reeds verschillende filmmakers inspireerde. (Steven Tuffin)